1) دوره دبستان: تا ششم ابتدایی 
شهرستان خوی - شهانق
دبستان شاهپور :

مرحوم میرموسی نقیبی

در سال 1311 شمسی در دبستان فردوسی آغاز به تحصیل نمودم، بعد از يك سال، مدير دبستان فردوسی  آقای ميرموسی نقيبی به مدرسه ديگری  به نام شاهپور (17 شهریور) منتقل شده و من همراه وی به آن دبستان رفتم و تا پایان دوره اول در آن مدرسه مشغول به تحصیل می گردد.​​​​​​​
در شهر خوی تنها يك دبيرستان بود كه آن هم تا سيكل اول كلاس داشت و دانش آموزان بايد برای ادامه تحصيل به اروميه می رفتند. دبيرستان های آن شهر هم تعدادشان كم و در انحصار فرزندان افراد خاص بود. به همين جهت بیشتر افراد از تحصيلات دبيرستانی محروم بودند."

2) دوره ابتدایی حوزه:
مدرسه نمازی خوی
الف)آیت الله سید علی اصغر صادقی خویی (ره)
ب) آیت الله سید ابراهیم علوی (ره)
ج) آیت الله شیخ جابر فاضلی(ره)
د) حجه الاسلام میرزا علی مجتهدی (ره)
ه) میرزا حسن فقیه 

خوى از كثرت مناظر دلربا و چمنها و باغات روح‏افزا به لقب دارالصفا ملقب بود. و بعد از آن به جهت‏شدت تورع و تعصب مردم پايبندى به ديانت و مذهب شيعه اثنى عشرى، در بين مردم به دارالمؤمنين مشهور و مشار بالبنان بود و هست.
در قرن سيزدهم و چهاردهم چهار حوزه علميه دينى در اين شهر داير بود:
1 ـ مدرسه نمازى: پرسابقه‏ترين و قديمى‏ترين حوزه علميه خوى مى‏باشد. اين مدرسه در زمان حاكميت دنبليها در خوى در حدود سال 1200 ه . ق بوسيله حاج محمد داماد مرحوم شيخ محمد نمازى (متوفى حدود 1250 ق) براى محل تدريس وى در جنب منزلش احداث شده است. بعدا در سال 12ق در جنب مدرسه مزبور مسجدى نيز به نام آن مرحوم بنا گرديد كه هم اكنون به اسم »مسجد شيخ‏« معروف است. بناى اوليه مدرسه يك طبقه با پوشش چوب بوده و تقريبا ده حجره مسكونى داشت. بعدا در سال‏1296 ق به همت مرحوم حاج ابراهيم  بن زين‏ العابدين مشهور به نواده  بيتله تجديد بنا شد. بعد از پيروزى انقلاب اسلامى به امر حضرت امام خمينى (قدس سره) و كمك و مساعدت علماى محل در سال 1361 ه . ش برابر با1403 ه . ق دوباره تجديد بنا گرديد.
2 ـ مدرسه خان: اين مدرسه را مرحوم حسين‏قلى‏خان دنبلى حاكم خوى در سال 1208ه.ق. براى تدريس مرحوم علامه سيد محمد حسن زنوزى خويى متخلص به فانى (متوفى‏1223ق) صاحب دايرة‏المعارف عظيم رياض الجنه تاسيس و توليت آن را به وى واگذار كرد. در سال 1351 ه . ق ساختمان مدرسه تخريب و نظميه خوى را در محل آن ايجاد كردند. هم اكنون مسجد اين مدرسه به نام مسجد خان موجود مى‏باشد. 3 ـ مدرسه حاج آقا حسين امام جمعه: در سال 1250 ه . ق توسط امام جمعه وقت‏، حاج آقا حسين بن ملا حسن خويى در جنب مسجد ملاحسن كه پدر وى بنا نهاده بود تاسيس گرديد. بعدا در زمان رژيم پهلوى اين مدرسه به مدرسه دولتى تبديل گرديد. 4 ـ مدرسه شفيعيه: در سال‏1246 ه.ق توسط ميرزا محمد شفيع خويى كه بعدا مقيم اصفهان شد احداث شد و در جنب مسجد شفيعيه فعلى قرار داشت‏ بعدا خيابان بين مسجد و مدرسه فاصله شد و محل مدرسه تبديل به اداره دولتى گرديد كه فعلا اداره اوقاف شهرستان خوى در آن مستقر مى‏د.

3) حوزه علمیه قم 
الف) آیت الله شیخ صادق فراحی (ره) 
ب) آیت الله میرز​​​​​​​ا مجاهدی تبریزی (ره)
ج) آیت الله سید باقر سلطانی (ره)
د) آیت الله العظمی سید حسین بروجردی(ره)
​​​​​​​ه) آیت العظمی سید روح الله الموسوی خمینی(ره)
و) آیت الله سید محمد داماد(ره)
ز)
آیت الله العظمی سیدشهاب الدین مرعشی نجفی(ره)
ح)
آیت​​​​​​​
العظمی سید محمد حجت (ره)

حوزهٔ علمیهٔ نجف پس از دانشگاه الازهر و دانشگاه قرویین قدیمی ترین حوزه دینی جهان اسلام و نخستین حوزهٔ علمیهٔ ویژهٔ مذهب شیعیان است که در سدهٔ چهارم قمری در شهر نجف عراق، در کنار مقبرهٔ علی بن ابی‌طالب، توسط شیخ طوسی برپا شد. حوزهٔ علمیهٔ نجف بیش از نهصد سال سابقه دارد.
با مهاجرت اجباری شیخ طوسی از بغداد به نجف، در سال ۴۴۹ قمری، این حوزه شکل گرفت، و به‌ویژه پس از عصر صفویه تا قبل از روی کار آمدن نظام بعثی در عراق، این حوزه بزرگترین و مهم‌ترین حوزهٔ علمیهٔ جهان تشیع بود.
حوزه علمیه نجف مجموعه مراکز تحصیل و تدریس علوم دینی شیعه در شهر نجف است. فقیهان و عالمانی مانند شیخ طوسی، علامه حلی، شیخ انصاری و در دوران معاصر، سید ابوالقاسم خویی و سید علی حسینی سیستانی در این حوزه پرورش یافته‌اند.

حوزه علمیه نجف اشرف با قدمت بیش از هزار سال، سالهای متمادی ماوا و مرکز تجمع زعمای شیعه امامیه بود که نام آنان به ترتیب از این قرار است:
۱. شیخ الطائفه، ابوجعفر، محمد بن حسن بن علی طوسی (۳۸۵ـ۴۶۰)
۲. شیخ ابوعلی (فرزند شیخ طوسی) (زنده در سال ۵۱۵)
۳. ابونصر محمد بن ابی علی الحسن بن ابی جعفر محمد طوسی
۴. فاضل مقداد (متوفی ۸۲۶)
۵. شیخ الاسلام علی بن هلال جزایری (متوفی ۹۳۷)
۶. محقق ثانی علی بن عبدالعالی کرکی (متوفی ۹۴۰)
۷. احمد بن محمد اردبیلی، مشهور به مقدس اردبیلی (متوفی ۹۹۳)
۸. سید مهدی بحرالعلوم (۱۱۵۵ـ۱۲۱۲)
۹. شیخ جعفر کاشف الغطا (متوفی ۱۲۲۸)
۱۰. شیخ محمدحسن نجفی، صاحب جواهر (۱۲۰۰ـ۱۲۶۶)
۱۱. شیخ مرتضی انصاری (۱۲۱۴ـ۱۲۸۱)
۱۲. آخوند ملامحمدکاظم خراسانی (۱۲۵۵ـ۱۳۲۹)
۱۳. علامه میرزا محمدحسن نایینی (۱۲۷۶ـ۱۳۵۵)
۱۴. آیت‌الله شیخ الشریعه اصفهانی (۱۲۶۶ـ۱۳۳۹)
۱۵. آیت‌الله سید محمد کاظم طباطبایی یزدی (۱۲۴۷ـ۱۳۳۸)
۱۶. آیت‌الله سید ابوالحسن اصفهانی (۱۲۷۷ـ۱۳۶۵)
۱۷. آیت‌الله سید محسن حکیم (۱۲۶۴ـ۱۳۹۰)
۱۸. آیت‌الله سید ابوالقاسم خویی (۱۳۱۷ـ۱۴۱۳)
نباید تصور کرد که پیش از شیخ طوسی دانشمندان شیعی در نجف اشرف نبوده‌اند، بلکه پیش از وی رجال علم در آن شهر سکونت داشته و به برخی از دانشمندان شیعی اجازه روایتی داده‌اند. 

مرحوم خلیل قبله ای خویی پس از عزیمت به نجف از دانش اساتیدی چون سید محسن حکیم ، سید عبدالهادی شیرازی بهره برد و نهایتا از محضر آیت العظمی سید ابوالقاسم خویی کسب فیض نمود.

عزیمت مجدد به حوزه علمیه قم

خلیل قبله ای در سال1336 به طور موقت و براي ديدار دوستان و خويشان به ايران مراجعت می نماید ، اما بدلیل به هم خوردن اوضاع سیاسی عراق  امکان بازگشت به نجف میسر نمی شود،  اين بود كه مجدداً  جهت ادامه تحصیل به قم باز می گردد.

بلافاصله بعد از بازگشت از نجف در درس بزرگان حوزه قم حضرات آیات عظام امام خمینی ، محمدرضا گلپایگانی ، سید کاظم شریعت مداری و علامه طباطبایی شرکت می نماید و همزمان در حوزه به تدریس درس مکاسب هم می پردازد.​​​​​​​ حضور مرحوم خلیل قبله ای خویی در قم ده سال بطول می انجامد ، لیکن در سال 1346 عازم تهران می شود​​​​​​​